Η μόδα σήμερα φωνάζει “inclusivity”. Τα brands μιλούν για αποδοχή, διαφορετικότητα και ελευθερία. Τα catwalks γίνονται πιο «ανοιχτά», τα campaigns πιο πολυφωνικά. Αλλά πίσω από αυτή τη νέα εικόνα, υπάρχει ένα ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει ξεκάθαρα:
Μπορούν τελικά όλοι να φορούν τα πάντα;
Μπορεί μια plus size γυναίκα να φορέσει έναν δερμάτινο κορσέ; Μια κοντή φούστα; Να δείξει τα μπράτσα της, το σώμα της, χωρίς να “διορθώνει” τίποτα; Να επιλέξει όγκο, τούλι, ένταση , χωρίς να σκέφτεται αν “επιτρέπεται”;
Ή μήπως η μόδα εξακολουθεί να έχει κανόνες , απλά πλέον δεν τους λέμε δυνατά;
Το editorial project “Rip the Rules”, εμπνευσμένο από τη φιλοσοφία της Carrie Bradshaw στο Sex and the City, δεν δημιουργήθηκε για να δώσει μια ασφαλή απάντηση. Δημιουργήθηκε για να αμφισβητήσει. Γιατί η αλήθεια είναι πιο άβολη απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε.
Η μόδα πάντα είχε αισθητική. Αναλογίες. Ισορροπία. Styling που “κολακεύει”.
Και ναι ! Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Αυτή είναι η τεχνική πλευρά του styling, αυτή που διδάσκεται, αναλύεται και εφαρμόζεται.
Αλλά εδώ γεννιέται το πραγματικό debate:
Ντυνόμαστε για να “δείχνουμε καλύτεροι” ή για να εκφράζουμε αυτό που είμαστε;
Γιατί μια γυναίκα να μαθαίνει τι πρέπει να κρύψει, αντί για το τι θέλει να δείξει; Ποιος αποφασίζει ποια σημεία είναι «αποδεκτά» και ποια πρέπει να μείνουν αόρατα;
Η επιλογή ενός plus size σώματος μέσα σε ένα τόσο έντονο, “μη ασφαλές” styling , κορσές, τούλι, όγκος, έκθεση , δεν είναι απλά αποδοχή. Είναι πρόκληση. Είναι σύγκρουση με την ίδια τη λογική της μόδας που για χρόνια επέβαλλε σιωπηλά όρια.
Και ίσως εκεί είναι το σημείο που διχάζει.
Γιατί κάποιοι θα πουν: «Δεν είναι κολακευτικό».
Και κάποιοι άλλοι: «Δεν χρειάζεται να είναι».
Αυτή η αντίθεση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι το “κολακευτικό” δεν είναι πάντα αντικειμενικό. Είναι κοινωνικά διαμορφωμένο. Είναι αποτέλεσμα χρόνων εικόνων, προτύπων και περιορισμών που έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε χωρίς να τα αμφισβητούμε.
Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το σώμα.
Αλλά το βλέμμα που το κρίνει.
Σε μια εποχή που η εικόνα καθορίζεται από κανόνες, φίλτρα και “σωστά” πρότυπα, το “Rip the Rules” δεν έρχεται να πει ότι όλα είναι σωστά. Ούτε ότι η αισθητική δεν έχει ρόλο.
Έρχεται να θέσει ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα:
Μπορεί η μόδα να είναι ταυτόχρονα αισθητική και ελευθερία;
Γιατί αν η μόδα είναι πραγματικά ελευθερία , τότε δεν μπορεί να λειτουργεί με όρια που επιβάλλονται σιωπηλά.
Και ίσως τελικά το πιο επικίνδυνο statement δεν είναι ένα outfit.
Είναι η απόφαση να το φορέσεις.
Αν η μόδα είναι ελευθερία , γιατί ακόμα ζητάμε άδεια για να υπάρξουμε μέσα σε αυτή;
Atelier (L)eros
By Xrysoula Grylli
